A A A

Dom powinien być dla dziecka miejscem spokojnym i bezpiecznym, gdzie zawsze bez względu na okoliczności, może liczyć na wsparcie i akceptację. Powinien być miejscem, gdzie dziecko może bezpiecznie wyrazić sprzeciw, opór, złość, niezadowolenie bez ryzyka odrzucenia ze strony rodzica. Nie należy mylić tego z pozwoleniem dziecku na wszystko.

 

Kiedy dziecko jest złe, sfrustrowane, rozżalone, że mu na coś nie pozwalasz, może mu się wydawać, że jesteś przeciwko niemu. Może Cię oskarżać i atakować. Szczególnie w takiej sytuacji mów do dziecko spokojnie, życzliwie, serdecznie, jednocześnie stanowczo. Mów do niego z perspektywy bezwarunkowo akceptującej miłości rodzicielskiej. Pokaż, że nie jesteś przeciwko niemu. Nie pozwalasz mu na coś nie z chęci dokuczenia, zranienia czy potrzeby odwetu, ale dlatego, że jest dla ciebie ważny. Pokazujesz, że twoja miłość jest stała i niezmienna, że zawsze może na ciebie liczyć. W ten sposób uczysz dziecko kochać.

Autorka książki ,,Szczęśliwi rodzice, szczęśliwe dzieci’’ Krystyna Łukawska podaje następujący przykład:

…,,Kiedy mój syn miał 16 lat przyszedł do mnie z pytaniem, czy może pójść w najbliższą sobotę na przyjęcie urodzinowe do kolegi z klasy. Następnego dnia brał udział w zawodach sportowych, musiał rano wstać, być w dobrej formie. Zależało mu na zawodach, jak i na przyjęciu urodzinowym kolegi. Powiedziałam synowi, że to nie jest dobry pomysł, żeby spędzić noc przed zawodami na przyjęciu i nie zgodziłam się. Syn zdenerwował się i zaczął krzyczeć:

- To nie jest żaden powód! Dlaczego?! Ja muszę tam pójść! Nie możesz mnie nie puścić!

- Byłam pewna, że nie powinien iść na to przyjęcie, ale też nie chciałam, by odebrał to jako karę. Powiedziałam do niego zdecydowanie i łagodnie:

- Nie puszczę Cię, bo Cię kocham, bo jesteś dla mnie ważny. Bo jestem Twoją mamą i troszczę się o Ciebie. To nie jest kara. Ja po prostu wierzę, że tak będzie najlepiej.

W miarę jak mówiłam do niego spokojnie, on również się uspokajał. Na koniec rozmowy był już pogodzony z decyzją…”

Rodzicielska miłość i ciepły serdeczny dom są dla dziecka fundamentem jego rozwoju, na którym można stawiać najpiękniejsze budowle.

Dziecko ma prawo liczyć na miłość rodziców.

Nie zakładaj, że dziecko wie, że je kochasz. Ono potrzebuje usłyszeć od rodzica: ,,Kocham cię, jesteś dla mnie ważny”. Łatwiej nam mówić o miłości do małego dziecka, trudniej do nastolatka, jednak on tak samo tego potrzebuje. Kiedy czuje się kochany i akceptowany, łatwej mu oprzeć się presji rówieśników.

            Na miłości i akceptacji rodzica dziecko buduje wiarę w siebie.

Pomóż dziecku rozwinąć wysokie poczucie własnej wartości.

  1. Rozwijaj się razem z dzieckiem.

Poczucie wartości, wiara w siebie, szacunek do siebie, wewnętrzna siłą to najważniejsze i podstawowe cechy pomagające osiągnąć sukces, pomyślność, satysfakcję we wszystkich dziedzinach naszego życia, począwszy od harmonijnych relacji z ludźmi po zadowolenie z pracy i poziomu życia. Poczucie własnej wartości daje nam siłę do działania i poszukiwania najlepszych sposobów rozwijania naszego potencjału. Osoba, która ma wysokie poczucie własnej wartości, potrafi dbać o swoje potrzeby, swój rozwój, potrafi stawiać sobie ambitne cele, realizować je, potrafi bezinteresownie pomagać i ciszyć się z sukcesów innych.

  1. 1.Zatrzymaj głos wewnętrznego krytyka.

Szczególnie ważne w rozwijaniu poczucia własnej wartości jest łagodzenie w sobie głosu wewnętrznego krytyka. Kiedyś uważano, że głównym zadaniem wychowania jest korygowanie nieodpowiedniego zachowania poprzez krytykę. Teraz wiemy, że to nie jest dobre rozwiązanie. Jeśli jako dziecko byłeś częściej krytykowany niż chwalony, to będąc osobą dorosłą automatycznie robisz to samo- często jesteś z siebie niezadowolony, łatwiej zauważyć ci swoje błędy i słabe strony.

  1. 3.Ucz dziecko szacunku do siebie.

Szacunek do siebie to podstawowy element poczucia własnej wartości. Im masz więcej szacunku do siebie, tym łatwiej jest żyć godnie ze swoimi wartościami. Nie kradniesz nie tylko dlatego, że możesz być ukarany, że jest to nielegalne, że ktoś może cierpieć, że byłoby ci wstyd gdyby się wydało. Nie chodzi nawet o to, że ktoś o Tobie źle by pomyślał i straciłbyś szacunek w cudzych oczach. Wszystkie te powody są drugorzędne w stosunku do faktu, że uczciwość jest dla ciebie wartością.

Szacunek do siebie wyraża się tym, że człowiek żyje w zgodzie ze swoimi wartościami i postępuje etycznie nie ze strachu przed karą, ale dlatego , że jest to sprzeczne z tym, kim jest.

Szacunek wyraża się w działaniu, w sposobie traktowania siebie, ludzi, otoczenia. Kiedy to możliwe, pokazuj dziecku, że je szanujesz, liczysz się z jego uczuciami, potrzebami, poglądami. Ucz dziecko szacunku do rówieśników, dorosłych, ludzi starych, bogatych, bezdomnych, wykształconych, niewykształconych. Ucz dziecko szacunku do otaczającego świata, dbania o przestrzeń wokół siebie, w domu, dookoła domu, ucz szacunku do przyrody i wszystkiego co żyje.

           Pomóż dziecku rozpoznać jego mocne strony, rozwijać poczucie, że jest sprawne, zaradne i silne. Jedną z najsilniejszych barier powstrzymujących barier jest lęk, że nie dam sobie rady.

Wynika on z tego, że jako dzieci nie mieliśmy wystarczających doświadczeń w których mogliśmy poczuć swoją siłę i moc. Kiedy rodzic robi coś za dziecko, pozbawia je rozwijania poczucia siły, poczucia, że da sobie radę. Powierzaj coraz bardziej skomplikowane   i złożone zadania. Dodawaj otuchy kiedy nie wychodzi mówiąc:

                        ,,Dzielnie sobie radzisz’’

                        ,,Jesteś bardzo wytrwały”

Dobrze, żeby dziecko mogło poczuć się sprawne i silne we wszystkich dziedzinach życia. Stwarzaj mu możliwości wszechstronnego fizycznego, psychicznego (relacje z ludźmi, wiara w siebie), umysłowego (czytanie, gry, kreatywność), duchowego (praktyki duchowe, medytacje, modlitwa, udział w ceremoniach).

  • Doceniaj starania dziecka

Doceniając starania dziecka uczysz je wytrwałości. Najważniejsza jest chęć zmierzania do celu, nie samo dojście do niego. Pomóż dziecku być konsekwentnym i wytrwałym.

  • Traktuj błędy jako kroki w procesie uczenia się.
  • Akceptuj ograniczenia i dostrzegaj piękno w niedoskonałości.
  • Ucz dziecko uważności.

,,Branie odpowiedzialności za własne szczęście ma wielką moc.

                             Pozwala wziąć życie we własne ręce.’’

N. Branden, 6 filarów poczucia własnej wartości.

  • Bądź dla dziecka przykładem odpowiedzialności. Przyznawaj się do błędów. Staraj się dotrzymywać słowa danego dziecku. Jeśli nie możesz go dotrzymać, przyjdź do dziecka, wytłumacz, przeproś.

Rozbudzaj w dziecku ciekawość świata.

  • Pielęgnuj postawę odkrywcy; uczenie się może być fascynującym procesem. Ucząc się poszerzamy wiedzę, umiejętności, pogłębiamy swoją świadomość, wzbogacamy się wewnętrznie. Ucz się razem z dzieckiem, odkrywaj świat na nowo zarówno dla siebie i dla niego.
  • Bądź otwarty. Otwartość polega na szanowaniu i uznaniu odmiennych opinii i przekonań nawet jeśli się z nimi nie zgadzamy.
  • Ucz dziecko zadawania pytań i szukać na nie odpowiedzi.
  • Pozwól dziecku przeżyć radość z uczenia się. Pozwól uczyć się w swoim rytmie.
  • Ucz dziecko twórczego patrzenia na świat.
  • Zachęcaj dziecko do tworzenia. Zajęcia artystyczne pomagają dziecku wyrazić siebie, swoje uczucia, pomagają uczyć się na swoich błędach, rozwijać samokrytycyzm, refleksyjność, wiele umiejętności intelektualnych.

                                                                   Anna Szatkowska